31 March 2013

കലീബ


വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് കേരളത്തിലെ, പ്രത്യേകിച്ച് മലബാര്‍ മേഖലയിലെ മുസ്ലിം വീടുകള്‍ കേന്ദ്രീകരിച്ചു ഗൃഹ സന്ദര്‍ശനം നടത്തിയിരുന്ന ഒരു വിഭാഗം സഞ്ചാരികളായിരുന്നു കലീബമാര്‍ നീട്ടി വളര്‍ത്തിയ താടിയും, പച്ച തലേല്‍കെട്ടും തോളില്‍ മാറാപ്പും, കയ്യില്‍ ചുരുട്ടിപിടിച്ച കൊടിയുമായി എത്തിയിരുന്ന കലീബ ഇന്നത്തെ തലമുറക്ക്‌ അന്യം നിന്നുപോയ ഒരു കാഴ്ചയാന്നു.

കാണിക്ക പെട്ടിയും ദഫ്മുട്ട്മായി കലീബ
മരിച്ചുപോയ മഹാന്മാരുടെയും, ഔലിയാക്കളുടെയും മദ്ഹുകള്‍ പാടിയും പറഞ്ഞും വീടുകള്‍ കയറിയിറങ്ങിയിരുന്ന കലീബ; മിക്കവരുടെയും കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ മായാതെ തങ്ങി നില്‍ക്കുന്നുണ്ടാകും. കുട്ടികളെ ഒരേ സമയം അത്ഭുതപ്പെടുത്തുകയും ഭയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തിരുന്ന ഈ ‘മുസാഫിറിനു’ കലീബ എന്ന പേര് ലഭിച്ചത് എങ്ങിനെ എന്നറിയില്ല.

ഒറ്റയ്ക്കും, കൂട്ടായും ചിലപ്പോള്‍ കുഞ്ഞുകുട്ടി പരിവാരവുമായിട്ടാണ് കലീബയുടെ വരവ്. കയ്യില്‍ ദഫോ, അറവനയോ കൊണ്ട് നടക്കുമായിരുന്നു. വീടുകളില്‍ കോളിംഗ് ബെല്ലുകള്‍ അത്രയൊന്നും സജീവമല്ലാതിരുന്ന പഴയ കാലം. വീട്ടുമുറ്റത്തെത്തുന്ന കലീബ തന്റെ ആഗമനം അറിയിക്കാന്‍ കയ്യിലെ അറവനയില്‍ മുട്ടി ശബ്ദമുണ്ടാക്കി ബൈത്തുകള്‍ പാടും. വീട്ടുകാര്‍ വാതില്‍ തുറക്കുന്നതോടെ കയ്യില്‍ ചുരുട്ടി വെച്ചിരുന്ന കൊടി താഴോട്ട് നിവര്‍ത്തി ബദരീങ്ങളെയും ശുഹദാക്കളെയും പ്രകീര്‍ത്തിച്ചു അവതാനങ്ങള്‍ ഉരുവിടും. താഴോട്ടു നിവര്‍ന്നിറങ്ങുന്ന പച്ച കൊടിയില്‍ അജ്മീര്‍ പള്ളിയുടെയോ, നാഗൂര്‍ ദര്ഗ്ഗയുടെയോ ചിത്രവും, 786 എന്ന ബിസ്മിയുടെ ചുരുക്കെഴുത്തും, ചന്ദ്രക്കലയും, നക്ഷത്രവും കാണാം. ദീര്‍ഘ ചതുരാകൃതിയിലുള്ളതും നീളം കൂടിയതുമായ കൊടിയുടെ താഴത്തെ അറ്റം രണ്ട് ത്രികോണങ്ങള്‍ ചേര്‍ത്ത് വെച്ചത് പോലെ ഇരിക്കും. ത്രീകോണത്തിന്റെ മൂലയില്‍ ഓരോ പൂച്ചെണ്ടുകള്‍ തൂങ്ങി നില്‍ക്കുന്നുണ്ടാകും. കൊടി നിവരുന്നതിനനുസരിച്ചു ബദരീങ്ങളെ കുറിച്ചും ഔലിയാക്കളെ കുറിച്ചും ഉള്ള അവതാനങ്ങള്‍ ഉച്ചത്തിലാകുന്നു. പിന്നെ തോളില്‍ തൂക്കിയിട്ട മാറാപ്പില്‍ നിന്നും മുറുക്കാന്‍ പെട്ടി പോലുള്ള കാണിക്കപെട്ടി പുറത്തെടുത്തു വീടിന്റെ ഉമ്മറപ്പടിയില്‍ തുറന്നു വെക്കും. കാണിക്കപെട്ടിയില്‍ നാണയ തുട്ടുകളും, ഏലസ്സുകളും, മന്ത്രിച്ചു തയ്യാറാക്കി വെച്ച നൂലുകളും, ഏലസ്സുകളില്‍ എഴുതി വെക്കാനുള്ള ചെമ്പ് തകിടുകളും കാണാം.

ബൈത്ത് പാടുന്ന കലീബ 
ഒരു ചെറിയ നാണയ തുട്ട് കാണിക്ക പെട്ടിയില്‍ നിക്ഷേപിച്ച് കലീബയെ പറഞ്ഞു വിടാന്‍ വീട്ടുകാര്‍ ശ്രമിക്കുബോഴേക്കും അയാള്‍ പുതിയ തന്ത്രങ്ങള്‍ പുറത്തെടുക്കുകയായി. പുരുഷന്മാര്‍ ഇല്ലാത്ത വീടുകളിലാണ് ഇവരുടെ അടവുകള്‍ എളുപ്പം ചിലവാകുന്നത്. വീട്ടുകാര്‍ക്ക് വലിയൊരു ആപത്ത് സംഭവിക്കാന്‍ പോകുന്നുവെന്നും, അതില്‍ നിന്ന് രക്ഷ കിട്ടാന്‍ ദര്‍ഗ്ഗകളിലേക്ക് ഒരു തുക നേര്ച്ച നല്‍കണമെന്നും സ്ത്രീകളെ പറഞ്ഞു ഫലിപ്പിക്കും. നേര്ച്ചക്കാരുടെ ബര്‍ക്കത്ത് കൊണ്ട് ആപത്ത് ഒഴിഞ്ഞു പോകുമെന്ന വാഗ്ദാനം സ്ത്രീകള്‍ക്ക് ആശ്വാസമാകുന്നു. അറിവില്ലായ്മയും, അജ്ഞതയും, ഭയവും വീട്ടുകാരിയെ ധര്‍മ്മ സങ്കടത്തിലാക്കും. പെട്ടിയിലോ തട്ടിന്‍ പുറത്തോ കരുതി വെച്ച സമ്പാദ്യത്തില്‍ നിന്നും ഒരു തുക എടുത്തു കാണിക്ക പെട്ടിയില്‍ നിക്ഷേപിക്കുന്നു. പണം കിട്ടിയതിനു പകരം ദോഷ മുക്തിക്കായി കൈ മേലോട്ട് ഉയര്‍ത്തി പ്രാര്‍ത്ഥന നടത്തുന്നു. ചുമലില്‍ തൂക്കിയിട്ട മാറാപ്പില്‍ നിന്നും അല്‍പ്പം ഉണങ്ങിയ പനിനീര്‍ പൂവിതളുകള്‍ എടുത്തു ‘ചീരണി’ ആയി വീട്ടുകാര്‍ക്ക് നല്‍കുന്നു. പിന്നെ അടുത്ത വീടിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി യാത്ര തുടരുന്നു.

മുളം  കമ്പ് കൊണ്ടുള്ള വേലിക്കെട്ട് 
അടുത്തടുത്ത വീടുകളെ തമ്മില്‍ വേര്‍തിരിക്കാനായി ഉയരത്തില്‍ പണിതുയര്‍ത്തിയ ചുറ്റുമതിലുകളും, ഇരുമ്പ് ഗേറ്റുകളും, കാവല്‍ക്കാരും ഇല്ലാതിരുന്ന കാലം. ഒരു വീട്ടില്‍ നിന്നും അടുത്തതിലേക്കു വെറുമൊരു മണ്‍വരമ്പിന്റെയൊ, മരക്കമ്പുകള്‍ കൊണ്ടുള്ള വേലിയുടെയോ തടസ്സമെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എങ്കിലും അയല്‍പക്കങ്ങളിലെ നായ കൂട്ടങ്ങള്‍ കുരച്ചും മോങ്ങിയും കലീബയോടുള്ള അവരുടെ പ്രധിഷേധം അറിയിക്കും. ഭയപ്പെടുത്തിയിരുന്നെങ്കിലും കുട്ടികള്‍ കൂട്ടം കൂടി കലീബയെ ദൂരെ മാറി നിന്ന് പിന്തുടരും. അജ്മീര്, നാഗൂര്, ഏര്‍വാടി, തുടങ്ങിയ അറിയപ്പെടുന്ന ജാറങ്ങളിലേക്കും മഖ്ബറകളിലേക്കും, ദര്‍ഗ്ഗകളിലേക്കും കാണിക്കയും, നേര്‍ച്ചയും സംഭാവനകളും വിശ്വാസികളില്‍ നിന്നും ശേഖരിച്ചു എത്തിച്ചു കൊടുക്കുന്ന മദ്ധ്യവര്‍ത്തികളായിരുന്നു ഈ കലീബമാര്‍. ജാറങ്ങളിലും, പള്ളികളിലും നടക്കുന്ന ഉറൂസ്, നേര്ച്ച തുടങ്ങിയ വിശേഷ ചടങ്ങുകളിലേക്ക് തേങ്ങയും, അരിയും, ഗോതമ്പും, പണവും മറ്റു കാണിക്കകളും ‘വിശ്വാസികളില്‍’ നിന്നും ശേഖരിച്ചു ലക്ഷ്യത്തില്‍ എത്തിക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുത്താണ് ഇവര്‍ വരുന്നത്. മഖ്ബറകള്‍ മൂടാനുള്ള പച്ചപട്ടു നേര്‍ച്ചയാക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചു അതിന്റെ പണം വാങ്ങുന്ന കലീബമാരും കൂട്ടത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.

റൂഹാനി, കൂളി, കണ്ണേര്‍, മാട്ടം, പിശാചുബാധ, കുട്ടിച്ചാത്തന്‍, മാരണം, ഒടിയന്‍, കൊതികൂടല്‍, ജിന്ന്ബാധ,തുടങ്ങിയവയുടെ ഉപദ്രവം മൂലം വീട്ടുകാരെ ‘ബാധിക്കുന്ന’ സകലമാന പ്രയാസങ്ങള്‍ക്കും ആത്മീയ ചികില്‍സ വാഗ്ദാനം നല്‍കുന്ന കലീബ; വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പുള്ള കേരളീയ മുസ്ലിം സമൂഹത്തിന്റെ ഒരു നേര്‍ക്കാഴ്ച തന്നെയായിരുന്നു. റൂഹാനിയും, ഒടിയനും, മാരണക്കാരും, കുട്ടിച്ചാത്തനും സമൂഹത്തില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന പഴയ കാലത്തെ സാമൂഹികാവസ്ഥയെ എളുപ്പം ചൂഷണം ചെയ്യാന്‍ ഇവര്‍ക്ക് സാധിച്ചിരുന്നു. റൂഹാനികളില്‍ നിന്നും രക്ഷ കിട്ടാന്‍ വേണ്ടി ചെമ്പ് തകിടില്‍ എഴുതി കുപ്പിയിലടച്ച് വീടിന്റെ നാലു മൂലയില്‍ കെട്ടിത്തൂക്കാനും, മാരണം ബാധിക്കാതിരിക്കാന്‍ പിഞ്ഞാണമെഴുതി കുടിക്കാനും നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്ന വിദഗ്ദ്ധരായ കലീബമാരും കൂട്ടത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.

കളിക്കൂട്ടുകാര്‍
അയല്‍പക്കത്തെ ആള്‍ താമസമില്ലാത്ത വീട്ടുവളപ്പില്‍ കൂട്ടുകാരോടോത്ത് കുട്ടിയും കോലും കളിക്കാന്‍ പോകുമ്പോള്‍, അയല്‍വാസിയായ വലിയുമ്മ പറയുമായിരുന്ന കാര്യം മനസ്സില്‍ ഓര്‍മ്മ വരുന്നു. ഒടി കെട്ടിയ പുളി മരത്തിന്റെ ചുവട്ടില്‍ കളിക്കുകയോ പുളി പറിച്ചു തിന്നുകയോ ചെയ്യരുത് എന്ന് അവര്‍ താക്കീത് ചെയ്യുമായിരുന്നു. അന്നൊന്നും ഒടി എന്താണെന്ന് ധാരണയില്ലായിരുന്നു. പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു കിടന്നിരുന്ന പുളി മരത്തിന്റെ തടിയില്‍ തെങ്ങോല കൊണ്ട് അരപ്പട്ട പോലെ ചുറ്റി കെട്ടിയ എന്തോ ഒന്ന് കണ്ടിരുന്നുതായി ഓര്‍ക്കുന്നു. ഒടിയന്മാര്‍ രാത്രിയില്‍ പല രൂപത്തില്‍ വന്നു ആളുകളെ ഉപദ്രവിക്കുമത്രേ. ഇതിനെ ‘മാട്ടുക’ എന്നാണ് പറഞ്ഞിരുന്നത്. രോഗങ്ങളും പ്രയാസങ്ങളും ആപത്തുകളും നേരിടുമ്പോള്‍ ആരോ നമുക്കിട്ട് ‘മാട്ടം’ ചെയ്തു എന്ന് പലരും പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

അക്കാലത്ത് കൃഷിയും കാര്‍ഷിക വൃത്തിയും ഇന്നത്തെതിനെക്കാള്‍ സജീവമായിരുന്നു. സാധാരണ മിക്ക വീടുകളോടും ചേര്‍ന്നു വീട്ടുവളപ്പില്‍ തന്നെ ചെറിയ രീതിയില്‍ നെല്‍കൃഷി കാണും. വയലുകള്‍ കേന്ദ്രീകരിച്ചും നല്ല നിലയില്‍ കൃഷി നടന്നിരുന്നു. വിളവെടുപ്പിനു ശേഷം നാട് സമൃദ്ധി നേടുന്നതോടെയാണ് കലീബയുടെ വരവിനു വേഗത കൂടുന്നത്. ചാണകം തേചു മിനുക്കിയ മുറ്റം നിറയെ നെല്ലിന്‍ കറ്റകളും, പറമ്പില്‍ അങ്ങിങ്ങായി വൈക്കോല്‍ കൂനകളും കാണാം. അവയ്ക്ക് മുകളില്‍ കയറി ഊളിയിടുകയും, ഒളിച്ചു കളിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കൊച്ചു കുട്ടികളുടെ ആരവം. കൃഷിയുള്ള വീടുകളില്‍ നിന്ന് നാഴി നെല്ല് ചോദിച്ചു വാങ്ങാന്‍ കലീബ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധ പുലര്‍ത്തിയിരുന്നു. 
വൈക്കോല്‍ കൂനകള്‍ 
വീട്ടിനകത്ത് നിന്ന് കൊച്ചു കുട്ടികളുടെ കരച്ചില്‍ കേട്ടാല്‍ പിന്നെ അവരിലായിരിക്കും കലീബയുടെ ശ്രദ്ധ. കുട്ടികള്‍ക്ക് കണ്ണേര്‍ ബാധിക്കാതിരിക്കാനും, അംഗ വൈകല്യം സംഭവിക്കാതിരിക്കാനും, വെള്ളിയിലോ ചെമ്പിലോ തീര്‍ത്ത അവയവത്തിന്റെ രൂപം നേര്‍ച്ച നല്‍കാന്‍ വീട്ടുകാരിയോട്‌ നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നു. തന്റെ മാറാപ്പില്‍ നിന്നും കണ്ണ്, വിരല്‍, മൂക്ക് പോലുള്ള അവയവങ്ങളുടെ രൂപം പുറത്തെടുത്ത് അതില്‍ മന്ത്രിച്ച് കാണിക്ക പെട്ടിയില്‍ നിക്ഷേപിക്കുന്നു. അതിനുള്ള പണം കൂടി വീട്ടുകാരില്‍ നിന്നും കണക്ക് പറഞ്ഞു വാങ്ങും. കുട്ടികളുടെ അരയില്‍ കെട്ടാനുള്ള കറുത്ത അരഞ്ഞ കയര്‍ കൂടി മന്ത്രിച്ചു നല്‍കി അടുത്ത വീട്ടിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി കലീബ യാത്ര തുടരുന്നു.

ഒതോത്ത് വയല്‍ 
ചെറുപ്പത്തില്‍ ഉദുമ പടിഞ്ഞാര്‍ പ്രദേശത്തുള്ള ബന്ധു വീട്ടിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ ഒതോത്ത് വയലിലെ വിശാലമായ നെല്‍കൃഷി പാടങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ ഒതോത്ത് പള്ളിയിലേക്ക് നടന്നു പോയിരുന്ന ഒരു കലീബയെ സ്ഥിരമായി കാണുമായിരുന്നു. രാത്രി കാലങ്ങളില്‍ പള്ളി വരാന്തകളിലായിരിക്കും കലീബയുടെ വിശ്രമം.

ഇന്ന് കലീബയുടെ വരവ് പാടെ നിലച്ചിരിക്കുന്നു. നാട്ടിന്‍ പുറത്തെ ജീവിത ചുറ്റുപാടുകള്‍ മാറിയതിനാലും മത വിശ്വാസങ്ങളെ കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ അവബോധം സമൂഹത്തില്‍ ഉണ്ടായതിനാലും ഇവരുടെ പ്രവര്‍ത്തന മേഖല ഇല്ലാതായി എന്ന് പറയാം. എങ്കിലും അന്ധവിശ്വാസങ്ങള്‍ പഴയ കോലം മാറി പുതിയ രൂപം സ്വീകരിപ്പോള്‍ കലീബയില്‍ നിന്നും സിദ്ധന്മാരിലേക്ക് എത്തി നില്‍ക്കുന്നു എന്നതാണ് യാഥാര്‍ത്ഥ്യം.

01 April 2012

എന്റെ ഇസ്ലാമിയ

ഇസ്ലാമിയുടെ രേഖാ ചിത്രം ഗഫൂര്‍ മാസ്റ്റരുടെ ഭാവനയില്‍ 
പാക്യാര ഇനാറത്തുല്‍ ഇസ്ലാം മദ്രസ്സയിലെ മതപഠന ക്ലാസ്സിനു ശേഷം റെയില്‍പാളത്തിന്റെ ഓരത്തെ കുന്നിന്‍ ചെരുവിലൂടെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ഉദുമ ഇസ്ലാമിയ എല്‍ പി സ്കൂളിലേക്കു നടക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ നിറയെ സുലൈമാന്‍ച്ചാന്റെ പീടികയിലെ നാരങ്ങ മിട്ടായിയായിരുന്നു.

പാക്യാര ഇനാറത്തുല്‍ ഇസ്ലാം മദ്രസ്സ 
പുറംചട്ടകള്‍ കീറിപ്പറിഞ്ഞ കുത്തഴിഞ്ഞ പുസ്തക കെട്ട്, കറുത്തു തടിച്ച ഇലാസ്റ്റിക് കൊണ്ട് വിരുഞ്ഞു കെട്ടിയാണ് യാത്ര.വക്ക് പൊട്ടിയ കറുത്ത സ്ലേറ്റ്‌ പുസ്തകകെട്ടുകളുടെ പുറത്തു ഗമയോടെ കിടക്കും.
ക്ലാസ്സുകളുടെ ഇടവേളകളില്‍ കിട്ടുന്ന വിശ്രമ വേളകള്‍ നാരങ്ങ മിട്ടായി നുണയാനുള്ള അസുലഭ അവസരങ്ങളാണ്. സുലൈമാന്‍ച്ചാന്റെ കടയിലെ കുപ്പി ഭരണിയില്‍ ഞങ്ങളുടെ വരവും കാത്തു നാരങ്ങ മിട്ടായി കാത്തു നില്‍ക്കും. ഒരു പൈസക്ക് ഒരു മിട്ടായി കിട്ടിയിരുന്നതായി ഓര്‍മ്മിക്കുന്നു.

ഉദുമ ഇസ്ലാമിയ  സ്കൂള്‍ 
തലേന്നു തന്നെ അടുത്ത ദിവസത്തെ മിട്ടായിക്കുള്ള മൂലധനം അതി വിദഗ്ദ്ധമായി കണ്ടെത്തിയിരിക്കും. ആഴ്ചയി ല്‍ ഒരിക്കല്‍ 'സ്റ്റോറില്‍' (ഉദുമ സഹകരണ ബാങ്കിന്‍റെ കീഴിലുള്ള ഇന്നത്തെ ഇന്നത്തെ പൊതുവിതരണ കേന്ദ്രം) പച്ചരിയും ഗോതമ്പും വാങ്ങിക്കാന്‍ പറഞ്ഞയക്കുമ്പോള്‍ കിട്ടുന്ന തുച്ഛമായ കൈക്കൂലിയും കൂട്ടത്തില്‍ അഴിമതി നടത്തി ഒപ്പിക്കുന്ന നാണയ തുട്ടുകളും ആയിരുന്നു സമ്പാദ്യം. (അഴിമതി ഇന്നത്തെ പോലെ അത്ര വ്യാപകമല്ലാത്തതിനാല്‍ പിടികൊടുക്കാതെ രക്ഷപെട്ടു പോന്നു).

നാരങ്ങ മിടായി 
ഗോപാലന്‍ മാസ്റ്റര്‍ ആയിരുന്നു ഇസ്ലാമിയയിലെ അക്കാലത്തെ പ്രധാന അദ്ധ്യാപകന്‍. കൂടെ കൂടെ മൂക്കടപ്പുള്ള മഹാനായ ഈ ഗുരുവര്യന്‍ എന്നും വെള്ള വസ്ത്രങ്ങള്‍ ധരിച്ചേ സ്കൂളില്‍ വന്നിരുന്നുള്ളൂ. മൂക്കിലെ പ്രയാസം ഒഴിവാക്കാനെന്നു തോന്നുന്നു ഇടയ്ക്കിടെ മൂക്കുപൊടി വലിച്ചു കയറ്റി ഉച്ചത്തില്‍ തുമ്മുമ്പോള്‍ ക്ലാസ്സ്‌ ഒന്നടങ്കം ഞെട്ടും. ജുബ്ബയുടെ കീശയില്‍ എപ്പോഴും കരുതിയിരുന്ന തൂവാല ഉപയോഗിചു മൂക്ക് തുടക്കുന്നത് ഇപ്പോഴും കണ്മുമ്പി ല്‍ തെളിഞ്ഞു വരുന്നു. രാവിലെത്തെ കൂട്ട പ്രതിജ്ഞക്ക് മുമ്പ് ക്ലാസ്സില്‍ എത്താന്‍ ഞങ്ങള്‍ കൂട്ടുകാര്‍, റോഡു വക്കി ല്‍ കാണുന്ന ഒഴിഞ്ഞ സിഗരറ്റ്കൊട്ടകള്‍ പെറുക്കി ഓടും. ഒഴിഞ്ഞ സിഗരറ്റ് പാക്കറ്റുകള്‍ ശേഖരിചു വെക്കുക എന്നത് അന്നത്തെ ഒരു വിനോദമായിരുന്നു. സ്കൂള്‍ മുറ്റത്ത്‌ എത്തുമ്പോഴേക്കും കുട്ടികളൊക്കെ വരാന്തയി ല്‍ നിരന്നിട്ടുണ്ടാകും. ഉച്ചത്തില്‍ ചൊല്ലിത്തരുന്ന പ്രതിജ്ഞ ഏറ്റുപറയാന്‍ പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ മത്സരമാണ്. ഇന്ത്യ എന്റെ രാജ്യമാണ് .... എല്ലാ ഇന്ത്യക്കാരും എന്റെ സഹോദരീ ... ഞാന്‍ എന്റെ രാജ്യത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു.

ഇസ്ലാമിയയിലെ ക്ലാസ്‌ മുറി 
പ്രതിജ്ഞ പുതുക്കി പിന്നെ നേരെ ക്ലാസുകളിലേക്ക്. ഹാജര്‍ പട്ടിക നിവര്‍ത്തുന്നതിനിടയില്‍ ഗോപാലന്‍ മാസ്റ്റര്‍ മേശയില്‍ കൈ കൊണ്ട് അടിക്കും. ക്ലാസ്‌ പൂര്‍ണ നിശബ്ദത. പിന്നീട് കസേരയില്‍ ഇരുത്തം . ഉരുണ്ടു തടിച്ച റൂളര്‍ ഉപയോഗിച്ചു ഹാജര്‍ പട്ടികയില്‍ ചുവന്ന മഷി നിറച്ച പേന കൊണ്ട് തലങ്ങും വിലങ്ങും കള്ളികള്‍ വരക്കും. തടിച്ചു കൊഴുത്ത അശോക്‌ പേന അമിതമായി തുപ്പുന്ന ചോര മഷി ചോക്ക് കഷണം ഉപയോഗിചു ഒപ്പി എടുക്കും. ചോര മഷി പുരണ്ട ചോക്ക് മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നുരളും. പിന്നെ ഞങ്ങളെയൊക്കെ നോക്കി പേര് വിളി .... അബ്ബാസ് എം അഷറഫ്‌ കെ എം., ഖാലിദ്‌ പി. ... ഹാജര്‍ സേര്‍ .. ഹാജര്‍ സേര്‍ .... ഇല്ല സേര്‍.
സജ്ജിക എന്ന ഉപ്പുമാവ്
രണ്ടാമത്തെ പീരിയഡ് പുരോഗമിക്കുന്നതോട് കൂടി ക്ലാസ്സുകളെ മൊത്തം തഴുകി സജ്ജിക (ഉപ്പ് മാവ്) വേവുന്നതിന്റെ ആര്‍ത്തി തോന്നിക്കുന്ന മണം എന്റെ മൂക്കിലൂടെ അരിച്ചു കയറും. പിന്നെ ഒരു മണിവരെയുള്ള പിരീടുകളെ സജീവമായി നില നിര്‍ത്തുന്നത് ഈ മണമാണ്. (അമേരിക്ക നല്‍കിയിരുന്ന ഈ അന്നം അന്നത്തെ ഒട്ടിയ വയറിന്റെ വിശപ്പ്‌ അകറ്റിയിരുന്നതിനാല്‍ സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ വികാരം ഇന്നത്തെപ്പോലെ എന്നെ അലട്ടിയിരുന്നില്ല ) .

വക്ക്‌ പൊട്ടിയ സ്ലേറ്റ്
നല്ല മഴയുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ ഉദുമ സഹകരണ ബാങ്കിന്റെ അടുത്തു നിന്നും നിരനിരയായി തുടങ്ങുന്ന പീടിക വരാന്തകളും കടതിണ്ണകളും എന്റെ തലയെ മഴ നനയാതെ ഇസ്ലാമിയയില്‍ എത്തിക്കും. കോരന്‍ മാസ്റ്റര്‍ ആയിരുന്നു ഇസ്ലാമിയയിലെ അക്കാലത്തെ സഹ അദ്ധ്യാപകന്‍. മെലിഞ്ഞു നീണ്ട നാട്ടുകാരനായ ഇദ്ദേഹമായിരുന്നു സ്കൂളിലെ അന്നത്തെ ഭക്ഷ്യ മന്ത്രി. (സജ്ജിക യുടെ വിതരണം ഇദ്ദേഹമായിരുന്നു കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നത്) ചില ദിവസങ്ങളില്‍ സജ്ജിക തയ്യാറാക്കാനുള്ള ഗോതമ്പ് കഴുകി വൃത്തിയാക്കുന്നതിനും പാചകക്കാരനെ സഹായിക്കാനും ഞങ്ങളില്‍ ഒന്നു രണ്ടു പേരെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു വിടും. അക്കൂട്ടത്തില്‍ എന്നും ഞാന്‍ ഉള്‍പ്പെടണമെന്നായിരിക്കും എന്‍റെ പ്രാര്‍ത്ഥന. കാരണം സജ്ജികയുടെ  ഉപ്പും വേവും പരിശോധിക്കാന്‍ പാചകക്കാരന്‍ നല്‍കുന്ന സാമ്പിള്‍ താന്നെ കാര്യം.

കൊസല മറിയുന്ന നീന്തല്‍കാരന്‍ 
വര്‍ഷ കാലത്ത് സ്കൂളിന്റെ ചുമരിനോട് ചേര്‍ന്നുളള പള്ളിക്കുളം നിറഞ്ഞൊഴുകി സ്കൂള്‍ ഗ്രൗണ്ടിലൂടെ ജലം ഒഴുകും. പിന്നെ കുറെ നാളത്തേക്ക് തൊട്ടുകളിയും, അപ്പചെണ്ടും, കോളി കളിയും, കബഡിയും, സോടിയും ഒക്കെ നിലക്കും. അപ്പോള്‍ മതിലില്‍ നിന്നും കെട്ടിടത്തിന്‍റെ മുകളില്‍ നിന്നും കുളത്തിലേക്ക് കൊസല മറിയുന്ന നീന്തല്‍ സാഹസികരെ നോക്കി നേരം കളയും .

ഐസ്കെന്റ് വില്‍പ്പനക്കാരന്‍
സൈക്കിളില്‍ എത്തുന്ന ഐസ് കച്ചവടക്കാരനെ (പേര് ഓര്‍മ്മയില്ല) കാത്തു മറ്റു കുട്ടികള്‍ അക്ഷമരായി ക്ലാസ്സില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ കയ്യില്‍ അഞ്ചു പൈസ നാണയം ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ നിരാശനായിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും ചങ്ങാതിമാരുടെ ഔദാര്യത്തില്‍ ഒരേ ഐസ് ഞങ്ങള്‍ പലരും മാറി മാറി നക്കിത്തീര്‍ക്കും.
കരിതുപ്പി,ചൂളംവിളിച്ചു പായുന്ന തീവണ്ടിയായിരുന്നു ഇസ്ലാമിയയിലെ 
മനോഹരമായ കാഴ്ച.
എപ്പോഴെങ്കിലും ഓടിയിരുന്ന രാമേട്ടന്റെ കെ സി ബി ട്ടി

കല്‍ക്കരി വണ്ടി 
ബസ്സിനും, കുനിക്കുലായ ഡോക്ടറുടെ വെളുത്ത അംബാസഡര്‍ കാറിനും സ്വന്തമായിരുന്നു തൊട്ട് മുറ്റത്ത്‌ കൂടെ കടന്നു പോകുന്ന റോഡ്. മൈക്ക് ഷാപ്പിച്ചാന്റെ കടയിലെ കോളാമ്പിയില്‍ നിന്നും റംലാബീഗവും, ആയിഷാ ബീഗവും ചേര്‍ന്ന് ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് മാപ്പിളപ്പാട്ട് മത്സരം നടത്തുമായിരുന്നു.കുട്ടിയപ്പേട്ടന്റെ ഹോട്ടലിലെ ഗോളിബജ വാങ്ങാന്‍ കുരട്ട (കശുവണ്ടി) പെറുക്കി വിറ്റ് കാശുണ്ടാക്കിയ കഥ ഇന്നും രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കുന്നു. ഇസ്ലാമിയയിലെ മറ്റു അധ്യാപകരെ കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ഓര്‍മ്മ കിട്ടുന്നില്ല. എന്നും ചെറുപ്പം നിലനിര്‍ത്തിയിരുന്ന ശ്രീധരന്‍ സാറിനെ ഓര്‍മിക്കാതെ കടന്നു പോവുക സാദ്ധ്യമല്ല. അറബി പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന സെയ്തലവി ഉസ്താതിനെ പലപ്പോഴായി പിന്നീട് കണ്ടിരുന്നു. ഭാവിയില്‍ ഗള്‍ഫില്‍ പോയി തൊഴിലെടുക്കേണ്ടി വരുമെന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യം മനസ്സില്‍ ഇല്ലാതിരുന്നതിനാല്‍ അറബി പഠിക്കാന്‍ വലിയ താല്‍പ്പര്യം ഇല്ലായിരുന്നു.

കെ സി ബി ടി ബസ്‌ 
കോപ്പി എഴുതാത്തതിനും ഉത്തരം പറയാത്തതിനും ബെഞ്ചിനു മുകളില്‍ കയറ്റി നിര്‍ത്തിയതിന്റെ ഓര്‍മയില്ല; എന്നാല്‍ കേട്ടെഴുത്ത്‌ തെറ്റിച്ചതിനും അടുത്തുള്ള അബാസിന്റെ സ്ലേറ്റില്‍ നോക്കി കോപ്പിയടിച്ചതിനും ചൂരല്‍ പ്രയോഗിച്ചതും ക്ലാസിനു പുറത്ത് നിര്‍ത്തിയതിന്റെയും മങ്ങാത്ത ഓര്‍മ്മകള്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നു. ചൂരല്‍ പ്രയോഗം പേടിപ്പെടുത്തി യിരുന്നെങ്കിലും പുറത്താക്കല്‍ ശരിക്കും ആഘോഷിച്ചിരുന്നു . കാരണം റോഡിലൂടെ പോകുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ കണക്കെടുക്കാനും കൂകിപ്പായുന്ന കല്‍ക്കരി വണ്ടിയെ അടുത്തു നിന്ന് കാണാനും അതായിരുന്നു സൗകര്യം.

ക്ലാസ്സിലെ സഹപാഠികളെ ഇപ്പോഴും നല്ല ഓര്‍മയുണ്ട്. നാല് കൊല്ലം കൊണ്ട് പഠിത്തം കഴിയേണ്ട ഇസ്ലാമിയില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ പഠിത്തം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയത് അഞ്ചു കൊല്ലം കൊണ്ടാണ്. രണ്ടാം ക്ലാസ്സില്‍ നിന്നും മൂന്നിലേക്ക് പാസ്സായെങ്കിലും പിതാവിന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള മരണം മൂലം പഠനം ഇടക്ക് നിര്‍ത്തേണ്ടി വന്നു. പിന്നെ ഒരു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം മൂന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ വീണ്ടും ചേര്‍ന്നപ്പോഴേക്കും ഒന്നിച്ചു ഐസ് നുണഞ്ഞിരുന്ന ചങ്ങാതിമാര്‍ ഇസ്ലാമിയയില്‍ നിന്നും കടന്നു പോയിരുന്നു. പുതുതായി കിട്ടിയ കൂട്ടുകാര്‍ പലരും കോളേജ് ജീവിതത്തിലും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരില്‍ അഷ്‌റഫ്‌ കെ എം, (ജിയോളജിസ്റ്റ് ) ഹബീബുള്ള കെ എസ് (എഞ്ചിനീയര്‍) എന്നിവര്‍ ഉയര്‍ന്ന ജോലിയില്‍ എത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ഇസ്ലാമിയുടെ പുതിയ വജ്ര ജൂബിലി കെട്ടിടം (ഈച്ചിലിങ്കാല്‍)
അങ്ങിനെ ഒരു പാട് നന്മകള്‍ കൊച്ചു കൊച്ചു മനസ്സുകളിലേക്ക് പകര്‍ത്തി തന്ന ഇസ്സ്ലാമിയക്കും അതിലെ ഗുരുക്കന്മാര്‍ക്കും ഈ ഓര്‍മ്മ കുറിപ്പ് സമര്‍പ്പിക്കുന്നു. പുതിയ കെട്ടിടവും അതിന്റെ ചുറ്റുപാടും ഇനി കടന്നു വരുന്ന കൊച്ചനുജന്മാര്‍ക്കും അനുജത്തിമാര്‍ക്കും വഴികാട്ടിയാകട്ടെ എന്ന് ആത്മാര്‍ഥമായി പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നു.




(ഇസ്ലാമിയ എ എല്‍ പി സ്‌കൂളിന്റെ വജ്ര ജൂബിലിയോടനുബന്ധിച്ച് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മാഗസിനില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കുറിപ്പ്) .......